PorDibPordee's Blog

The story of an ordinary people who believe in middle way.

มนุษย์เป็นสัตว์สังคมจริงหรือ?

หนังสือหลายๆ เล่ม เล่าเอาไว้ว่า มนุษย์เป็นสัตว์สังคม ต้องอยู่รวมกันเป็นกลุ่ม และมีสัมพันธ์กันหลากหลายในรูปแบบต่างๆ บอกเอาไว้เป็นข้อเท็จจริงแบบนี้ แต่ไม่มีเหตุผลมารองรับ หรือผมยังอ่านไม่เจอ ก็ยังทำให้ผมเคลือบแคลงใจอยู่ตลอดเวลา

เพราะจากพฤติกรรมส่วนตัวแล้ว การอยู่คนเดียวมันมีเสน่ห์เย้ายวน มีผลผลิตเยอะกว่า (productivity) เพราะไม่ต้องคอยฟังคำชี้นำ หรือชี้แจงใครต่อใครในสิ่งที่เรากำลังจะทำ และทำให้ผมมีความสุขมากกว่า หลายเล่มก็อาจจะบอกว่า ด้วยสภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนไป การเติบโตของเทคโนโลยี รูปแบบการใช้ชีวิต และสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ ที่ปรับให้เหมาะกับการอยู่คนเดียว เช่น การมีห้องเล็กๆ ในคอนโด และการเลือกดู Youtube ตามสิ่งที่เราชอบได้เองผ่านทางอินเตอร์เน็ต ทำให้เราชอบชีวิตแบบนี้ ซึ่งต่างจากสมัยก่อน ที่มีโทรทัศน์เพียงเครื่องเดียวในห้องนั่งเล่น และต้องอะลุ้มอะล่วยแบ่งกันดูกับพี่น้องพ่อแม่และคนในครอบครัว

มันต่างกันอย่างสิ้นเชิง ทำให้คนมีชีวิตต่างออกไป

ถึงกระนั้นก็ตาม ณ ตอนนี้ ผมตอบได้เลยว่า ผมชอบอยู่ตัวคนเดียวมากกว่า และมองไม่เห็นชัดนักว่ามันจะเป็นโทษอะไร กลับเห็นคุณของมันด้วยซ้ำ ที่ทำให้ผมมีเวลาวิ่งไล่ล่าความฝันได้เยอะกว่าคนอื่น

การอยู่ร่วมกันในสังคมกับคนอื่น หากไม่ใช่คนที่สนิทโดยเกิดจากสถานการณ์บังคับแล้ว (เช่น คนในครอบครัว เพื่อในมหาวิทยาลัย) คนรู้จักเหล่านั้น มันช่างผิวเผิน และอยู่ร่วมกันบนผลประโยชน์ต่างฝ่ายกันเกินไป จนไม่รู้จริงๆ ว่า จะพัฒนาความสัมพันธ์ให้ออกห่างจากแบบนี้ได้ยังไง

ผมตอนนี้ มีทุกอย่างที่ตัวเองต้องการ มีเพื่อนที่พึ่งพาได้ มีครอบครัวที่อบอุ่นและมั่นคง มีความฝันของตัวเองที่ไม่ต้องฟังใครพูดว่าเป็นไปไม่ได้ มีเงินที่งอกเงยขึ้น ทุกครั้งที่เปิดบัญชีเข้าไปดู มี disposal income ต่อเดือนเลี้ยงต่อเองและพ่อแม่ได้

เรียกได้ว่า ประสบความสำเร็จ

แต่ผมกลับเป็นคนที่ไม่มีเรื่องคุย แม้แต่กับพี่ๆ ในฟิตเนสที่ผมเจอบ่อยๆ หรือลุงขายน้ำปั่น ที่ผมไปซื้อของเขาเป็นประจำ

คิดแล้วก็น่าอับอาย แต่ทำไงได้ เหมือนผมเสพย์ติด กับการเป็นโนบอดี้ ไปแล้ว

เลือกเสพ ในสิ่งที่ตัวเองต้องการ และไม่สนใจโอกาสแบบสุ่มๆ ที่เกิดขึ้นในชีวิตจริง

ผมไม่ได้พูดว่า ชีวิตผมเองถูก แต่สิ่งแวดล้อม มันอำนวยให้ผมใช้ชีวิตที่ต้องการแบบนี้ และผมเริ่มชอบมัน

แต่อีกเสียงหนึ่งก็คอยบอกผมว่า ผมใช้ชีวิตแบบนี้ไม่ได้
หนังเรื่อง Legend of 1900 มีประโยคนึงที่สะกดผม จดต้องย้อนไปดูอีกรอบ และรีบจดไว้คือ

“You’re never really done for, as long as you’ve got a good story and someone to tell it to.”

ไม่แน่ใจว่า ปลายทางจะเป็นอย่างไร แต่สิ่งที่บอกผมตลอดเวลา ทุกครั้งที่ยามเปิดประตูให้ผม คือ

“มึงต้องคุยกับเขา”

เพราะความสำเร็จ อาจะไร้ค่า เมื่อไม่มี someone to tell it to…

Comments

comments

Comments are currently closed.